Inmaculada Urteaga naiz, Ursularen ama. Bigarren Hezkuntzako irakaslea ere banaiz, nire alaba Azkoitian eskolatuta dagoen ikastetxe berean. Lerro hauek ama naizen aldetik idazten ditut, baina baita eskola publikoaren barruan egunero lan egiteak ematen didan ezagutzatik ere.
Eta idazten ditut, besterik gabe, ez dakidalako zer gehiago egin.
Nire alabaren eskolatzea porrota izan da Lehen Hezkuntzatik. Ez eskola plazarik ukatu diotelako, baizik eta, nire ustez, hezkuntza sistemak ez duelako lortu bere beharretara benetan egokitutako hezkuntza erantzun bat eraikitzea. Eta gehien kezkatzen nauena da Bigarren Hezkuntzara iristeak egoera hori konpondu ez izana. Aitzitik, okerrera egin du.
Bigarren Hezkuntzako lau ikasturte hauetan, 19 profesional desberdin eta 40 irakasle inguru igaro dira haren arreta eta hezkuntzatik. Badakit profesionalak aldatzea ikastetxeetako errealitatearen parte dela, baina desgaitasuna duen, hezkuntza premia espezifikoak dituen eta banakako curriculum egokitzapena (BCE) aitortuta duen adingabe bati buruz ari garenean, honakoa galdetzen diot neure buruari: nola eraiki daiteke hezkuntza proiektu koherente bat, etengabe aldatzen badira hura ezagutu, lagundu eta haren hezkuntzari buruzko erabakiak hartu behar dituzten pertsonak?
Urte hauetan guztietan elkarlanean aritzen saiatu naiz, azalpenak ematen, informazioa ematen eta irtenbideak bilatzen. Baina inoiz ez dugu lortu pieza guztiak behar bezala elkartzea. Pertsona askoren borondate ona ez da falta izan; jarraitutasuna, koordinazioa eta Ursula nor den eta ikasteko zer behar duen ulertzeko ikuspegi partekatua falta izan dira.
Horregatik eskatu genuen curriculum aniztasuneko programan sartzeko aukera.
Ez genuen eskatu beste programa batek gure arazo guztiak magikoki konponduko zituela uste genuelako. Eskatu genuen Ursularen hezkuntza arreta garatzen ari den testuinguru kaotikoa aldatzeko saiakera desesperatu gisa.
Bere egunerokoan esku hartzen duten profesionalen kopurua murriztu nahi genuen. Egonkortasuna nahi genuen. Behingoz, norbaitek hezkuntza ibilbide koherente bat diseinatzeko ardura har zezala nahi genuen, denboran zehar hari eusteko eta funtzionatzen zuen ala ez ikusteko. Guztion ahaleginak emaitzaren bat eman zezala nahi genuen.
Baina Hezkuntza Sailak programan sartzea ukatu du, batez ere irakasle taldearen proposamenik ez dagoelako.
Eta neure buruari galdetzen diot: proposamenik ez egotea izan al daiteke bidearen amaiera, aurretik galdetu gabe zergatik ez dagoen proposamen hori? Nire alabaren hezkuntza ibilbidea benetan modu indibidualizatuan baloratu ote da?
Badago argitu beharreko beste gai bat ere. 2025eko azaroan, ikastetxeko orientatzaileak Hezkuntza Ikuskaritzari galdetu zion Ursula hurrengo ikasturtean curriculum aniztasuneko programan sar zitekeen, eta, guri jakinarazi zitzaigunez, erantzuna ezezkoa izan zen. Jakin nahi dut ea erantzun hark eraginik izan ote zuen gero irakasle taldearen balorazioan eta programan sartzeko proposamenik ez egitean.
Horregatik jo dut Arartekora. Ez dut egiten errudunak bilatzeko, gehiago itxaron ezin dudalako baizik.
Ursula oraindik pozik joaten da eskolara. Eta agian hori da kontatzen ari naizen guztiaren esaldirik garrantzitsuena. Ez baitut itxaron nahi eskolara pozik joateari uzten dion arte. Ez dut itxaron nahi asperdura, nekea edo eskolarekiko arbuioa agertu arte. Ez dut nahi urte batzuk barru norbaitek esatea lehenago jokatu behar genuela.
Pertsona baten hezkuntza denbora ez da berreskuratzen.
Nire alabak berarentzat zentzua duen hezkuntza bat izateko eskubidea du. Berarekin lan egiten dutenek elkarrekin koordinatzeko eskubidea du. Bere beharrak ezagutu eta kontuan hartzeko eskubidea du. Hezkuntza neurriak paperean agertzen diren dokumentu hutsak ez izateko eskubidea du, eta benetan aurrera egiten lagunduko dioten tresnak izateko eskubidea du.
Lehen Hezkuntzatik hutsegitetzat jotzen dudan eta Bigarren Hezkuntzan okerrera egin duen eskolatze baten ondoren, curriculum aniztasuna eskatzea norabidea aldatzeko egin dugun azken saiakera izan da.
Ez dut pribilegiorik eskatzen nire alabarentzat.
Sistemak, behingoz, bera izan dezala kontuan eta bere beharretara egokitu dadila eskatzen dut, eta ez bera izan dadila orain arte behar zuen erantzuna eman ez dion sistema batera egokitzen jarraitu behar duena.
Horregatik jo dut Arartekora. Ikasturtea orain hasten delako. Oraindik garaiz gaudelako. Eta oraingoan ez dudalako itxaron nahi Ursularentzat beranduegi izan arte.