Digitalizazioa, telebista eta argi elektrikoa baino lehenagoko Gabonak irudikatzeak beldurra ematen du. Jai haiek deserosoak eta lan askokoak izango ziren seguruenik. Izango zen falta zirenek eragindako tristura ere: aulki hutsen presentziak aldarrikatzen zuen absentzia.
Iluntasunak urteko azken egunak motelago igarotzera behartzen zituen guztiak elkarrekin, eta bakoitza bere onena eskaintzen saiatzen zen giroa alaitzeko. Laster guztiak berriz ere elkarrekin esertzeko astirik gabe egongo zirela jakinda, urteko azken ospakizuna kolektiboa zen. Eta etengabe arreta eskatzen duten pantailarik gabe eta eguna artifizialki luzatzen duten bonbillarik gabe, familia eta lagunak bihurtzen ziren ikuskizun nagusi. Oso baliotsua zen kopla bat kantatzen zekiena, lotsarik gabe dantzatzen zuena, kartetan trebea zena edo magia trikimailuren batekin guztiak harritzen zituena. Aisialdia ez zen kontsumitzen, partekatu egiten zen.
Isolamenduaren eta asperduraren gau luzea elkarrekin argitzeko, merezi du pantailaren aisialdi bakartia albo batera uzteak eta bakoitzak eman dezakeena partekatzera ausartzeak. Nahiz eta txiste txar batekin izan, horiek izaten baitira gehien gogoratzen direnak.